|
در این سیاهی شب
واژه هایم بی رنگ مانده اند. وکسی میان واژه واژه شعر من
زندانی است...
و منتظر تلنگری است برای رهایی. غافل از اینکه همه در شب خوابند .
در شب همه رویا میبینند ولی
سهم او از خواب کابوس است.
همه خوابند
خیلی وقت است
سالیا سال است.
او هنوز راه رهایی را می بیند.
ولی کاش می دانست :
سلطان شب رهایی را دزدیده از این مردم
ولی کاش می دانست: رویای رهایی در خواب خوشتر است تا
در بیداری... + نوشته شده توسط مینا در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386 و ساعت
18:56 |
من نمی دانم سهمم چه مقدار است
از این دنیا ؟ از این زمین ؟ ولی خوب میدانم : تا زنده ام باید زندگی کنم! من حق زندگی کردن دارم. خدا را شکر!!! پس تا زنده ام سهم خود را نفس خواهم کشید ، از هوای زمین... و نمی گذارم، نا مردان به جای من نفس بکشند. من در زمین هستم. خانه ای دارم. کوچک، و ساده است. نامردان پنجره هایش را دزدیده اند... ولی خانه ام هنوز درب کوچکی دارد، که سهم مرا از زمین آرام نگه می دارد... + نوشته شده توسط مینا در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386 و ساعت
18:45 |
عمری است ميان خاطرات در پی لحظه ای می گردم که دست بی رحم زمان تيغ جدایی بر لحظه يمان کشيد و ما ،من و تو شدیم. نه برای تکرار برای رد یک افسوس ... افسوس که آن لحظه چرا به تو نگفتم: " دوستت دارم" افسوس از اينکه چرا آن لحظه برای نرفتنت دعا نکردم. چرا آن لحظه در تاريخ ثبت نشد. " لحظه رفتن تو ، لحظه کمی نبود + نوشته شده توسط مینا در شنبه بیست و هفتم بهمن 1386 و ساعت
8:20 |
از این نمی ترسم که آسمان تو را از من بگیرد
از این نمی ترسم بر رنگین کمان لبخند بزنی از این نمی ترسم صبح از لبان تو سر نزند از این نمی ترسم که تقدیرتو را از من بگیرد از این نمی ترسم که در وجود دیگری پنهان شوی.... از این نمی ترسم که امید زاده شده مرا بمیرانی..... از این می ترسم که روزی تو خود را از من بگیری
+ نوشته شده توسط مینا در سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386 و ساعت
18:9 |
دیریست که هیچ کاری ندارم
وقتی که هیچ کاری نداری تو هیچ کارهای دستم کند پیش میرود پایم خسته میکشدم.... گیرم که از این کنایه هیچ نفهمی فرهاد واره ای که تیشه خود را گم کرده است
+ نوشته شده توسط مینا در یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386 و ساعت
9:47 |
|
طراح قالب
|
