نمی دونم تا حالا شده از خودتون بدتون بیاد، از محیطی که توش زندگی می کنید، از آدم هایی که دور و برتون هست و خیلی چیزای دیگه که هر روز باهاش سرو کار داریم و خیلی روتین وار از کنارشون می گذریم.
چند روز پیش توی دفتر مدرسه با بقیه همکارام نشسته بودیم که رفتار یکی از معلم ها خیلی ناراحتم کرد، احساس کردم نسبت به بچه ها بر اساس موقعیت مالی و حتی شغل پدرو مادر اونا رفتار می کنه.
واقعا باعث تاسف!!!!!!
نمی دونم فرهنگ کشورمون و مخصوصا تهران چرا داره به این سمت میره، چرا آدم هایی که ماشین مدل بالا سوار می شن، آدم هایی که پولدارترن، آدم هایی که خونه های بزرگتری دارن و بالا شهر زندگی می کنن، آدم هایی ظاهر آراسته تر و جذابیت دارن و... قابل احترام تر هستند، واقعا دقت کنیم می بینیم خود ماهم سعی می کنیم در رفتار با این آدم ها بیشتر دقت می کنیم، بیشتر مواظب حرف زدنمون هستیم و...
نمی خوام شعار " ثروت بهتر است یا علم" رو بدم چون همه می دونیم هم ثروت بهتره هم علم، ولی اونایی که نه تونستن علم داشته باشن نه ثروت دارن چی؟؟ با یه نگاه به اطرافمون متوجه میشیم سنگ ترازوی همه ثروت و پول و مادیات و ظاهره، ملاک ازدواج اکثر آدم ها، حداقل خانم ها که هر روز باهاشون سروکار دارم پول و خونه و هزار و یک چیز دیگه اس جز ملاک هایی که باید باشه. اگه سعی می کنیم با کلاس حرف بزنیم، رستوران باکلاس بریم، باکلاس نگاه کنیم و ... محترم تریم و واقعا هم همین طور هست.
خیلی خوبه بشینیم در مورد خودمون قضاوت کنیم ببینیم چقدر برای ارزش ها یی که واقعا ارزش هستند ارزش قایل هستیم؟!
